jest to moja sciagawka na krotkie wystapienie na konwersatorium, nawet ciekawe wiec zamieszczam
nie pamietam jak sie nazywa ksiazka na podstawie ktorej to napisalem, bo mam tylko ksero jednego rozdzialu
1
Ludzie żyją w przekonaniu, ze postrzegają, obserwują, innych ludzi, w sposób :poprawny, rzeczywisty i pozbawiony uprzedzeń czy inklinacji( czyli jakaś forma lubienia kogoś).
Wierzymy ze cały świat realny, istniejący poza nami wchłaniamy w sposób mniej lub bardziej obiektywny.
Jest to forma naiwności psychologicznej, gdyż jednostka psychologicznie naiwna, wierzy ze spostrzega i obserwuje innych ludzi w sposób poprawny, rzeczywisty i pozbawiony uprzedzeń.
Wszyscy interpretujemy świat i siebie nawzajem na rożne sposoby. Np. świadkowie w sadzie potrafią opisać ta sama sytuacje w rożne sposoby, które niekoniecznie będą się pokrywały z nagraniem video opisywanego zdarzenia.
Proces spostrzegania, jest procesem, transakcji, czyli odbywa się w dwóch kierunkach. Spostrzeganie jest obustronnym procesem, który zachodzi miedzy tym, kto spostrzega, i tym, co jest spostrzegane.
Dzieje się tak dlatego, ze ludzie nie żyją w świecie rzeczy, tylko w świecie znaczeń. Nie reagujemy ani na ludzi, ani na przedmioty, tylko na to co one dla nas znaczą.
Przedmioty, które nie są ludźmi, spostrzegamy wg trzech funkcji:
1. tego, kto spostrzega
2. przedmiotu, jaki jest spostrzegany
3. sytuacji w jakiej to spostrzeganie się odbywa
spostrzeganie ludzi jest bardziej złożone, do wyżej wymiennych 3 elementów, musimy dodać jeszcze cztery:
- pierwszym jest spostrzeżenie, ze jest się spostrzeganym. Gdy wąchamy róże, na nasze wąchanie nie wpływa żadna myśl na temat tego, jak się czuje ta róża, gdy ja wąchamy. Gdy jedna czujemy czyj zapach, drugiej osoby, takie myśli maja prawo wpłynąć na to, co czujemy. Na ludzkie spostrzeżenie w znaczący sposób wpływa spostrzeżenie, iż jest się spostrzeganym. Wiemy ze ludzie mogą widzieć, lub faktycznie nas widza, gdy ich widzimy, czują nas gdy ich dotykamy, dostrzegają nas, gdy czujemy ich zapach. Uznanie przez nas tego faktu wpływa na to, jak ich spostrzegamy.
- kolejna cecha, rozróżniającą spostrzegane osoby od spostrzeżenia przedmiotu jest tzw. „nakładanie struktur”. Nie spostrzegamy tak po prostu wyizolowanych aspektów osób, a dostrzegamy pewne cechy i łączymy je z innymi cechami. Jeśli zatem spostrzegamy, ze jakąś osoba jest ciepła i dostępna, nie zaś chłodna i pełna rezerwy, to prawdopodobnie będziemy ja spostrzegali także jako inteligentna i kompetentna. W taki właśnie sposób posługujemy się tym, co nazywa się „ukrytymi teoriami osobowości”. Interesujące jest to, iż nakładanie struktur powoduje, ze widzimy nie tylko „cos więcej niż jest w rzeczywistości” , ale także „cos mniej niż jest w rzeczywistości” . jeśli np. nadamy komuś etykietę –„profesora”, „kibica”, „pielęgniarki” itd.
- następna cecha jest zakładanie, ze ci których postrzegamy, są konsekwentni. Dlatego choć teoretycznie możemy przyjmować ideę, ze ludzie się zmieniają, często jesteśmy zaszokowani, gdy znane nam osoby robią coś, czego się po nich nie spodziewaliśmy.
- ostatnia dodana cecha jest związana ze spostrzeganiem osoby, jest przypisywanie jej przyczynowości i odpowiedzialności. Gdy widzimy, jak kawałek skały toczy się w dół po stoku, nie sądzimy, by skała „postanowiła” poruszać się w ten sposób. W stosunku do ludzi przyjmujemy takie założenie. Gdy spostrzegamy ich robiących cokolwiek, zakładamy, ze czynność ta jest ugruntowana w jakimś procesie uprzedniego wyboru. Czasami przypisujemy czynności przede wszystkim przyczynom „wewnętrznym” tkwiącym w jednostce, czasami zaś przyczynom „zewnętrznym”. W obu przypadkach patrzymy na aktywność ludzką jako no coś celowego.
2
Scenariusze poznawcze, ale także epizody, prototyp samokontrola obserwacyjna itd. Wpływają na komunikacje interpersonalną.
Wyróżnia się cztery procesy w które ludzie się angażują przed, podczas i po komunikowaniu się:
- identyfikacja epizodu
- określenie drugiej osoby
- określenie siebie samego i swojej relacji z drugą osobą
- wyjaśnienie sobie, dlaczego sprawy rozwijają się tak, jak się rozwijają
1)identyfikacja epizodu, czyli ustosunkowanie się do sytuacji, w której jesteśmy, przez określenie jakiego rodzaju jest to epizod. Definicje różnią się w zależności od kultury.
Podstawowym sposobem nadawania ogólnego sensu sytuacjom, w których się znajdujemy, jest określenie epizodu, dotarcie do skryptu, a następnie zidentyfikowanie konsekwencji wynikających z faktu, że jest się w centrum tego epizodu i podąża się za tym skryptem.
2)określenie drugiej osoby
Oceniamy ludzi, którzy są wokół nas. Stosujemy tutaj różne strategie. Ludzie są skłonni do grupowania pewnych cech osobowości w taki sposób, że leżeli spostrzegamy kogoś jako „przyjacielskiego” i „spokojnego”, możemy być również przekonani, że jest on „inteligentny”, nawet jeśli nie mamy żadnego dowodu co do poziomu jego inteligencji.
3)określenie siebie samego i swojej relacji z drugą osobą
oceniamy relacje, czyli zaczynamy od spostrzegania samych siebie, a następnie stopniowo rozwijamy spostrzeganie tego, kim jesteśmy w relacji do osoby lub ludzi, z którymi się komunikujemy.
4) wyjaśnianie sobie, dlaczego sprawy rozwijają się tak, jak się rozwijają
staramy się odpowiedzieć sobie na pytanie :”Dlaczego zrobiłem to, co zrobiłem?” oraz „Dlaczego ona to zrobiła?”. Staramy się przypisywać racje lub jakieś przyczyny różnym wydarzeniom, których doświadczamy.
